Praca wychowawcza Sióstr Zmartwychwstanek w Warszawie rozpoczęła się na początku XX wieku

W czasie I Wojny Światowej Siostry prowadziły działalność charytatywno-wychowawczą: organizowały ochronki oraz kursy przygotowujące do wykonywania zawodu. Po wojnie, kiedy sprawą najważniejszą stało się tworzenie szkolnictwa w niepodległej Polsce, a przede wszystkim kształcenie nauczycieli, Zgromadzenie Sióstr Zmartwychwstanek natychmiast wyszło naprzeciw tym potrzebom. W 1919 r. Siostry przejęły Seminarium Nauczycielskie na Sewerynowie, które w dwa lata później stało się własnością Zgromadzenia. Była to pięcioletnia szkoła średnia prowadząca do matury i dająca uprawnienia do wykonywania zawodu nauczycielskiego. Już w pierwszych latach po odzyskaniu niepodległości seminarium uzyskało wysoką pozycję w szkolnictwie warszawskim, otrzymało też uprawnienia państwowe. W miarę rozwoju szkoły i wobec braku miejsc dla kandydatek, Zgromadzenie podjęło budowę kompleksu szkolnego zwanego Zakłady Naukowe Sióstr Zmartwychwstanek na Żoliborzu. Tam w 1930 r. przeniosło się Seminarium, które istniało do 1936 r., to jest do momentu, gdy nastąpiła w Polsce likwidacja wszystkich seminariów nauczycielskich.

W nowym kompleksie szkolnym, jeszcze przed zamknięciem seminarium, istniały także: przedszkole, szkoła powszechna, gimnazjum (najpierw ośmio- a potem czteroletnie) oraz dwuletnie liceum ogólnokształcące. Liczba uczennic wszystkich szkół żoliborskich w latach trzydziestych sięgała ok. 800 osób, a w bardzo dobrze wyposażonym internacie mieszkało ok. 100 dziewcząt.

We wrześniu 1939 r. Siostry jak zwykle rozpoczęły nauczanie, które okupant kazał przerwać – zezwolono jedynie na prowadzenie szkoły powszechnej (do 1943 r.). W czasie okupacji szkoła prowadziła tajne nauczanie, które początkowo obejmowało poziom gimnazjum i liceum, a od 1943 r. także szkoły powszechnej, i trwało aż do powstania. Każdego roku w czasie wojny w liceum na Żoliborzu była matura. Siostry organizowały też przedstawienia i uroczystości o charakterze patriotyczno-religijnym. W ciągu lat okupacji nauczaniem zostało objętych ok. 1000 dzieci i młodzieży. W czasie powstania w budynkach szkoły i klasztoru zorganizowano szpital, a wiele uczennic wzięło udział w powstaniu jako łączniczki i sanitariuszki.

książka11,12

Po wojnie szybko podjęto starania o odbudowę zniszczonego w 80% gmachu. Już na początku 1946 r. uczennice mogły wrócić do budynku na Krasińskiego – otworzono przedszkole, szkołę powszechną i pierwsze klasy gimnazjum. W 1949 r. władze zamknęły szkołę powszechną. Mimo starań sióstr i rodziców decyzji nie udało się zmienić. We wrześniu 1948 r. gimnazjum zostało zamienione na liceum.
Już w kilka lat po wojnie szkoła dysponowała bogatym, jak na owe czasy, wyposażeniem w sprzęt dydaktyczny.

Lata pięćdziesiąte i sześćdziesiąte były dla szkoły okresem wyjątkowo trudnym – przede wszystkim była to walka o przetrwanie szkoły. Szkoła musiała co roku starać się o przedłużenie praw (dopiero po 1989 r. szkoła uzyskała uprawnienia państwowe na czas nieokreślony).

W 1991 r. z okazji stulecia istnienia Zgromadzenia odbył się zjazd absolwentek – uczestniczyło w nim ok. 300 byłych uczennic szkoły z różnych okresów.

W wyniku reformy oświaty w 1999 r. przy liceum powstało Prywatne Gimnazjum Sióstr Zmartwychwstanek.

Od 1 września 2015 r. siostry ponownie otworzyły Szkołę Podstawową.